Niemowlenta nie tyle widzą do góry nogami, co w ogóle widzą inaczej – one dopiero uczą się widzieć. Zas jeżeli się nie nauczą, to widzieć potem nie będą, mimo sprawnych oczu. Były takie eksperymenty z kotami. Kociaki wychowywane w ciemności po dorośnięciu były niewidome. A gdy je wychowywano w specjalnym pomieszczeniu pomalowanym, np, w pionowe pasy, to potem nie potrafiły rozróżniać tego co w poziomie (albo jakoś tak, dobrze nie pamiętam). Mózg oprócz plastyczności ma też pewien okres, w którym sie uczy – jesli w tym okresie nie bedą mu dostarczane odpowiednie bodźce, to potem danych rzeczy nie będzie się juz w stanie nauczyć w ogóle. Tak tez jest np. z nauką mówienia.

“Chyba, że chodzi Ci o wiarę jako funkcję przystosowawczą mózgu. O tym też napiszę w najbliższej przyszłości :>”
Czekam z niecierpliwością :D

Chyba, że chodzi Ci o wiarę jako funkcję przystosowawczą mózgu. O tym też napiszę w najbliższej przyszłości :>

Chociaż masz dużo racji w pierwszym zdaniu i to Ty możesz mieć rację, gdyż jednak mózg (podobnie jak wiara, bo to terminy ze sobą powiązane) to trudny temat do dyskusji.

Tak czy inaczej mózg od naszego narodzenia jest wyczulony na bodźce wzrokowe które określają rzeczywistość taką jaka myślimy że ma być :> A że nasz mózg dostaje obraz dwuwymiarowy i odwrócony to sobie z niego robi trójwymiarowy i nieodwrócony :> tak samo jak zgaduje i pokazuje nam co “powinno być” w rejonie ślepej plamki, która przysłania nam kawałek pola widzenia.