Comments on: Fałszywki

By: MuKuL

MuKuL — Wed, 04 Mar 2009 06:30:31 +0000

To wręcz oczywiste, że nie posiadamy pamięci doskonałej, po prostu dla tego, że w danej chwili skupiamy się zazwyczaj na jednej-dwóch rzeczach. W wspomnieniach resztę sobie dopowiadamy – bardzo łatwo te elementy dodać (dzięki naszej wyobraźni) jak już sam napisałeś przez osobę trzecią. Poza tym, rzeczywistość często może nam się mylić z marzeniami sennymi, o ile te nie odbiegały zbytnio od świata realnego.

Potem mamy tylko wątpliwości czy coś było granatowe czy zielone, szybkie czy wolne, piękne czy brzydkie itd.

Teraz mogę się tylko zastanowić czy osoba, którą wczoraj widziałem w autobusie była moją znajomą, a jeśli była… to czy aby na pewno?

A najlepsze jest w tym to – pewnie wielu tego doświadczyło (o ile nie wszyscy) – jedna historia + wielu uczestników = różne wersje :)

By: Wykrywacz kłamstewek | Neurotyk

Wykrywacz kłamstewek | Neurotyk — Thu, 16 Oct 2008 21:19:11 +0000

[...] z wykrywaniem kłamstw leży jednak w samej naturze wspomnień. Czasami pamiętamy coś, co się nie zdarzyło. Czasami nie mamy pojęcia o czymś, co zrobiliśmy przed chwilą. Procesy przypominania i [...]

By: Krysia

Krysia — Sat, 22 Mar 2008 07:15:27 +0000

Ja mam wrażenie, że wiele rzeczy z dzieciństwa “pamiętam” tak na prawdę na podstawie opowieści rodzinnych, które słyszałam później..
To tak jak w tym badaniu, w którym uczestnicy słyszeli od swojej rodziny nieprawdziwą historię, o tym jak zgubili się kiedyś w centrum handlowym. Po jakimś czasie większość badanych “przypominała” sobie tę sytuację z własnego dzieciństwa.
Te wszystkie dane przekonują mnie, że nasz mózg wcale nie rejestruje zdarzeń, tylko w jakiś sposób je konstruuje. Dlatego każdy świadek tego samego wydarzenia przedstawi zawsze trochę inną jego wersję. Niesamowity ten nasz mózg :)

By: Cynthia

Cynthia — Wed, 19 Mar 2008 19:54:26 +0000

Ja mam słabą pamięć. Według słów męża dużo przekręcam, co da sie udowodnić. A dzieciństwa niemal nie pamiętam. Jak przez mgłę. Bardziej świadomie żyję od czasów liceum.

By: Hoko

Hoko — Wed, 19 Mar 2008 10:36:14 +0000

Prawda jest taka, że całe to “przypominanie sobie” tyczące zdarzeń z dzieciństwa zostało zainicjowane przez psychologów, którzy na tym zarabiali – i trzeba było sporo czasu, by do ludzi dotarło, że to wszystko są w większości bujdy.

Co do wiarygodności świadków, to sędziowie decydujący na podstawie ich zeznań najczęściej nie mają pojęcia o psychologii, nie mówiąc już o ławnikach z łapanki.

By: Torlin

Torlin — Wed, 19 Mar 2008 08:28:34 +0000

To jest bardzo ciekawe, co piszesz, tyle chciałoby się na ten temat… A tu czasu brak!
Mama opowiadała, że wykłady z prawa na jej uczelni prowadził Borys Łapicki, ojciec Andrzeja. W pewnym momencie do auli wypełnionej studentami podczas wykładu weszła kobieta, profesor na jej widok powiedział “Przepraszam”, podszedł do niej i rozmawiał dokładnie 6 minut. Po jej wyjściu kazał wyciągnąć kartki papieru i napisać, jak była ubrana. Mama opowiadała, jaki kabaret był podczas następnego wykładu, gdy profesor czytał “zeznania świadków”. Tam tylko brakowało radzieckiej czołgistki w hełmie.

By: Justynides

Justynides — Tue, 18 Mar 2008 15:26:53 +0000

A ja gdy miałam kilka lat, może 4,5?, zobaczyłam na szybie u babci sarenkę w zaroślach i kwiatach “wymalowaną” przez mróz. Innym razem w kalejdoskopie zobaczyłam krowę z kwiatkiem w pysku.
Co z oczywistych wzglęgów jest niemożliwe:)

By: Bartłomiej Monczyński

Bartłomiej Monczyński — Tue, 18 Mar 2008 06:33:32 +0000

Gdy miałem siedem lat moi rodzice się rozwiedli. Każde normalne dziecko przeżywa to jako osobistą tragedię. Ale jeśli dziś sięgnę do swej pamięci wydaje mi się, że przeszedłem to zupełnie bezstresowo. Logika mi podpowiada, że pamięć mija się z prawdą.

By: rainboweyed

rainboweyed — Tue, 18 Mar 2008 00:06:52 +0000

Białe plamy, nie pamiętam żebym miał kiedykolwiek kłopoty z pamięcią.