Doktor jest z Poznania. Jest wykładowcą na uczelniach.

Z moich obserwacji: walenie prawdy jak kublem zimnej wody jest bardzo inspirujace. To buduje dobre wiezi, choc mozna sie czasem niezle wku***ć :P Jednakze potrzebna jest do tego pozytywne nastawienie do rozmowcy i chec wspolpracy. Nazwalbym to konstruktywna klotnia, czesto obie strony wychodza z niej z nowymi pomyslami i przemysleniami. Wazne jest tylko zeby nie przesadzic z argumentacja :P No tak, to taka terapia w warunkach domowych.

Chetnie poczytalbym nieco wiecej o tej metodzie, jak dla mnie jest przekonywujaca.

Swoja droga Dr House bylby pewnie zagorzalym zwolennikiem tej metody ;>

Pozdrowienia z Guernsey!

Ps. Bedzie upominek ;>

@Teloch: Szerokich fal mózgowych!

A teraz obiecajcie zaopiekowac sie blogiem bo jade w dalekie strony na 2 tygodnie ;)

Komerski, Ty się jeszcze doigrasz… słyszałeś o klatce Skinnera? :D

“Takie podejście do sprawy dysfunkcji przemawia do mnie bardziej niż opisywana przez Ciebie psychoza jako inwazja nieświadomości naszej oraz zbiorowej na świadomość. Śmiejącego się katatonika mogę zobaczyć, zbiorowa nieświadomość to dla mnie bajka.”

I teraz dopiero mogę odpowiedzieć w pełni na Twoje pytanie jak widzę psychoanalizę. Otóż jeśli chodzi o poznawanie świata jestem bardziej topologiem niż psychologiem/psychiatrą. Uważam, że takie rzeczy jak istnienie nieświadomości/podświadomości zbiorowej, czy memetyka wynikają bezpośrednio z funkcji jakie pełni nasz mózg, na tym co badał Freud i co badają neuropsychiatrzy – “jak to działa”. I wyjaśniam – nie musi fizycznie istnieć coś takiego jak mem, czy organ odpowiedzialny za zachowania zbiorowe, bo to jednostki generują powstanie takich bytów jak archetypy, czy zachowania odziedziczone po przodkach. Są tak jakby “na zewnątrz” i jednocześnie są ciekawym, uogólnionym modelem stada, społeczeństwa. Na pytanie ‘czy ten byt myśli?’ jest nam tak samo trudno odpowiedzieć jak neuronom w naszym mózgu czy całość jaką tworzą jest samoświadoma.

Generalnie jestem za ścisłą współpracą takich osób jak Farrelly z metodami innych nurtów psychologii i psychiatrii. Wspólnie naprawdę można więcej zdziałać, bo prawda zazwyczaj leży pośrodku.

Każda terapia jest odpowiedzialna, bo pacjent chory psychicznie jest bardzo rozchwiany i nigdy nie wiadomo co może mu przyjść do głowy. Lecz czy ja gdzieś powiedziałem, że jutro zakładam gabinet terapii prowokatywnej? Tak jak Ty, sądzę, że ma ona minusy, lecz godzenie w etykę jest jednym z mniejszych ;)

Szkodzącym można również nazwać indoktrynacyjny wpływ psychoterapeuty systemu Junga, który leczy z wpływów nieświadomości zbiorowej…

Niczego nie przyjmuje bezkrytycznie więc nie wciskaj mi w usta słów, które nie wypowiedziałem. Mam wrażenie, że nie przeczytałeś żadnego komentarza z góry :>

Fajnie, że napisałeś coś więcej, niż “to głupota” ;)

Wyrok pozbawienia wolności za samobójstwo klienta?

Wiem, ile Ty wiesz na ten temat. Na pewno nie wiecej albo nie duzo wiecej niz ja, poniewaz tez swego czasu interesowala mnie terapia prowokatywna. Zastanawialem sie, jak to jest.

Dzisiaj juz wiem, ze jest to strasznie odpowiedzialny sposob prowadzenia terapii. Trzeba uwazac, żeby pacjent nie zrobil sobie nic po wyjsciu z niej “po naszym prztyczku w nos”. Jaka masz gwarancje ze mimo ze sie bedzie usmiechal – nie wyjdzie i nie popelni samobojstwa? A wtedy w celi mozesz sobie rozmyslac gdzie popelniles blad. Moim zdaniem ten sposob godzi w ETYKĘ.

Nastepna kwestia. Ta terapia przypomina mi takie cos. Szukasz wszystkich dobrych cech psychoterapii. Ten facet znajduje poczucie humoru – i koncentruje sie wokol niego i do przesady uwypukla.

Moim zdaniem nalezy korzystac z wielu technik jednoczesnie. Nie mowie ze ta terapia jest zla w stu procentach. Ma swoje dobre elementy, jednak nie do takiego stopnia jak przedstawaia ja zalozyciel. Nie mozna na slepo Teloch wierzyc w cos – bo pomaga .

Czy zastanawiales sie nad skutkami ?

Toze pomaga doraznie – nie oznacza ze kiedys nie wroci ze zdwojona sila. Moim zdaniem psychoterapia poznawcza jak najbardziej – psychoterapia prowokatywna tak – ale tylko jeje lementy. Na pewno nie takie ktore godza w godnosc CZLOWIEKA.

Podejście poznawcze i przebudowywanie zastanych stanów mentalnych zawsze do mnie przemawiało. Jest to trudna praca dla pacjenta, lecz żarty, przez nasilenie emocji (pozytywnych czy negatywnych, whatever) tą pracę ułatwiają i przyspieszają. Nadal jednak jest to dla mnie za mało zintegrowane z neurobiologią :>